Habib

بیوگرافی کامل حبیب: مردی با صدای کویر و دلتنگی حبیب محبیان (زادهٔ ۴ مهر ۱۳۳۱ – درگذشتهٔ ۲۱ خرداد ۱۳۹۵) که با نام هنری حبیب شناخته می‌شود، خواننده، آهنگساز و ترانه‌سرای ایرانی بود که با صدایی خاص، نگاهی فلسفی و تلفیق موسیقی راک و پاپ ایرانی، به یکی از چهره‌های فرقه‌ای و پرطرفدار موسیقی ایران تبدیل شد. او را «مرغ سحر» موسیقی ایران نیز می‌خوانند. آغاز زندگی و اشتیاق به موسیقی حبیب در محلهٔ شمیران تهران و در خانواده‌ای متوسط به دنیا آمد. از نوجوانی به نواختن گیتار و آهنگسازی علاقه پیدا کرد. او برخلاف بسیاری از هم‌دوره‌ای‌هایش، به جای رفتن به کلاس‌های رسمی، به صورت تجربی و با الهام از موسیقی راک غربی و هنرمندانی چون بیتلز و اریک کلاپتون، مسیر خود را پیدا کرد. در دههٔ ۱۳۵۰، حبیب به عنوان یک خواننده و آهنگساز جوان در کافه‌ها و کلاب‌های تهران فعالیت می‌کرد. نخستین آهنگ‌هایش که خودش می‌ساخت، می‌نواخت و تنظیم می‌کرد، به سرعت بین جوانان محبوب شد. ترانه‌هایی چون «لحظه‌ها» و «مادر» از نخستین موفقیت‌های او بودند. مهاجرت و شکوفایی با وقوع انقلاب ۱۳۵۷ و محدودیت‌های پیش‌آمده، حبیب در اوایل دههٔ ۱۳۶۰ ایران را ترک کرد و ابتدا به آلمان و سپس به ایالات متحده رفت. در غربت بود که حبیب به اوج شکوفایی هنری خود رسید. آلبوم‌های «مرد تنهای شب» (۱۹۸۸) و «جفا» (۱۹۹۰) از آثار ماندگار او هستند که در آنها تلفیقی از سازهای راک، تنظیم‌های مدرن و صدای سوزناکش را ارائه داد. قطعهٔ «مادر» با مطلع «به مادر گفتم...» و آهنگ «شب» با حال‌وهوای اعتراضی و کویری، به امضای هنری حبیب تبدیل شدند. او در ترانه‌هایش به مفاهیمی چون تنهایی، غربت، عشق، مرگ و گاه خدا می‌پرداخت. بازگشت به ایران و فعالیت‌های پایانی در سال ۱۳۸۷، حبیب پس از سال‌ها دوری، تصمیم گرفت به ایران بازگردد. این بازگشت با استقبال پرشور طرفدارانش روبه‌رو شد. او در تهران ساکن شد و به تولید آلبوم‌های جدید ادامه داد. آلبوم «ایران زمین» (۱۳۸۸) در وصف میهن و با حال‌وهوایی نوستالژیک منتشر شد. حبیب در سال‌های پایانی عمر، بیشتر به فکر فلسفه و ادبیات بود و در شبکه‌های اجتماعی، جملات قصار و تأملات شخصی خود را با هوادارانش به اشتراک می‌گذاشت. او در مجموع بیش از ۲۰ آلبوم رسمی از خود به یادگار گذاشت. درگذشت و میراث حبیب در ۲۱ خرداد ۱۳۹۵ بر اثر سکتهٔ قلبی در روستای زادگاه همسرش در رامسر درگذشت. مرگ ناگهانی او موجی از اندوه را در میان دوست‌دارانش در ایران و خارج از کشور برانگیخت. او را در تهران به خاک سپردند. حبیب میراث‌دار سبکی یگانه در موسیقی ایران بود: «راک عارفانهٔ ایرانی». صدای بم، خسته و پر از غم او، همراه با ترانه‌های ساده اما عمیقش، تا سال‌ها در گوش و جان مخاطبانش زنده خواهد ماند. حبیب نماد نسلی است که در غربت زندگی کردند، اما هرگز از ایران دل نکندند.