Mahasti
بیوگرافی کامل مهستی: بانوی شکوه و ناز موسیقی ایران مهستی با نام اصلی خاطره ددهبالا (زادهٔ ۲۵ آبان ۱۳۲۵ – درگذشتهٔ ۴ تیر ۱۳۸۶) یکی از درخشانترین خوانندگان زن تاریخ موسیقی ایران و خواهر کوچکتر هایده است. مهستی با صدایی لطیف، سبکی رمانتیک و اجراهای باشکوه، جایگاهی ویژه در موسیقی کلاسیک و پاپ ایرانی دارد. تولد در خانوادهٔ هنر مهستی نیز همچون خواهرش هایده، در کرمانشاه و در خانوادهٔ هنری ددهبالا چشم به جهان گشود. مادرش، بلقیس ددهبالا، به هر دو دختر خوانندگی را به صورت پایهای آموخت. مهستی از کودکی زیر سایهٔ خواهر بزرگترش رشد کرد، اما خیلی زود نشان داد که خود صدایی منحصربهفرد و شخصیتی هنری مستقل دارد. ورود به عرصهٔ حرفهای فعالیت رسمی مهستی در اوایل دههٔ ۱۳۵۰ و با ترغیب هایده آغاز شد. نخستین ترانهٔ موفق او «کی میگه دنیا قشنگه» بود که بهسرعت محبوب شد. مهستی خیلی زود به یکی از چهرههای ثابت برنامههای «گلها» و «میخک نقرهای» در تلویزیون ملی ایران تبدیل شد. برخلاف هایده که بیشتر در فضای سنتی و حماسی میخواند، مهستی بیشتر به تصنیفهای عاشقانه و لطیف روی آورد و لقب «بانوی ناز» را به خود اختصاص داد. اوج ستارهگی در دههٔ ۱۳۵۰، مهستی با آهنگسازان و ترانهسرایان بزرگی چون بابک بیات، بابک افشار، جهانبخش پازوکی و اردلان سرفراز همکاری کرد. ترانههای «گل سنگ»، «دل دیوونه»، «دو پرنده» و «بازیچه» از نمونههای درخشان کار او در این دوراناند. مهستی همچنین بازیگری را تجربه کرد و در چند فیلم سینمایی در کنار چهرههایی چون بهروز وثوقی و ایرج قادری ظاهر شد، اما عشق اصلیاش همیشه موسیقی باقی ماند. سالهای تبعید پس از انقلاب ۱۳۵۷، مهستی نیز به ناچار به جمع خوانندگان مهاجر پیوست. او ابتدا به انگلستان و سپس به لسآنجلس رفت. در سالهای تبعید، مهستی به یکی از فعالترین خوانندگان زن ایرانی تبدیل شد و آلبومهای متعددی منتشر کرد. همکاری او با فرید زلاند، صادق نوجوکی و منوچهر چشمآذر در این دوره بسیار درخشان بود. تصنیف «مسافر» با شعری از اردلان سرفراز، یکی از پرشورترین و ماندگارترین آثار دوران تبعید مهستی است. رابطه با هایده و زندگی شخصی مهستی و هایده رابطهای بسیار نزدیک و عاطفی داشتند. این دو خواهر نهتنها در زندگی شخصی پشتیبان یکدیگر بودند، بلکه در موسیقی نیز بارها همصدا شدند و کنسرتهای مشترکی برگزار کردند. مهستی یک بار ازدواج کرد و از این ازدواج صاحب دختری به نام سحر شد. به گفتهٔ خودش، شکست در ازدواج و دشواریهای غربت، بخش عمدهای از حس و حال ترانههای غمگینش را شکل میداد. بیماری و درگذشت مهستی در سالهای پایانی عمر با بیماری سرطان روده بزرگ مبارزه کرد. او سرانجام در صبح ۴ تیر ۱۳۸۶ در بیمارستانی در لسآنجلس درگذشت. مرگ او برای جامعهٔ ایرانیان ضایعهای سهمگین بود. پیکر مهستی نیز مانند هایده در گورستان وستوود در لسآنجلس به خاک سپرده شد. تأثیر ماندگار مهستی با صدایی زنانه، نرم و عمیقاً احساسی، الگوی بسیاری از خوانندگان پس از خود شد. او ثابت کرد که میتوان در عین خواندن ترانههای عاشقانه، شکوه و وقار را حفظ کرد. مهستی و هایده، با دو سبک متفاوت اما مکمل یکدیگر، چهرهٔ موسیقی زنانه در ایران را برای همیشه تغییر دادند. امروزه نیز ترانههای مهستی در میان نسلهای مختلف شنیده میشود و یاد او همواره با احترام و علاقه زنده میماند.
